ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ 16 ΜΑΡΤΙΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΩΚΕΑΝΙΔΑ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑΛΗ ΠΡΑΝΤΖΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΡΑ5 ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΝΑΤΑΣΑ ΒΗΣΑΡΙΩΝΟΣ, ΙΟΥΛΙΟΣ 2006

1. Μιλήστε μας λίγο για την υπόθεση του βιβλίου.

Η ιστορία του βιβλίου ξεκινάει το 1964 με τη γέννηση ενός παιδιού σ’ έναν οίκο ανοχής στην Τρούμπα, ενός παιδιού που έχασε τη μάνα του στη γέννα και το μεγάλωσε η αφέντρα του σπιτιού, η Φανάρα. Πρόκειται ακριβώς για τη ζωή αυτού του παιδιού, του Διαμαντή, και παράλληλα για την ιστορία της Φανάρας που γεννήθηκε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα στη Σμύρνη, βρέθηκε υπηρέτρια στο σπίτι της Ρόζας μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και κληρονόμησε τον οίκο λίγο πριν από την Κατοχή. Την πορεία της μέσα στο χρόνο που όργωσε την ιστορία της Ελλάδας, βλέπουμε, μέσα από την πληθωρική της παρουσία και την αφοσίωση αυτής της γυναίκας στο παιδί που της πέταξε η ζωή στο δρόμο της. Γνωρίζουμε, δηλαδή, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου τον κόσμο της Φανάρας όπως τον άφησε κι όπως τον εποπτεύει στο σήμερα μέσα από τον ουρανό.

2. Το μυθιστόρημά σας μας μεταφέρει μέσα από την ηρωίδα, τη Φανάρα, στη Σμύρνη σε μια άλλη εποχή. Και το ξεχωριστό στοιχείο είναι ότι δεν έχουμε περιγραφές της Σμύρνης ως περιοχή, αλλά ουσιαστικά των ανθρώπων της. Καταλαβαίνουμε τη νοοτροπία και το χαρακτήρα των Σμυρνιών μέσα από τους ήρωες που συναντάμε στο βιβλίο σας. Γιατί επιλέξατε τη Σμύρνη; Έχετε κάποια σχέση με αυτόν τον τόπο;

Όχι, καμία σχέση δεν έχω με το συγκεκριμένο τόπο, τουλάχιστον σε επίπεδο καταγωγής. Έχω τη σχέση που έχουν όλοι οι Έλληνες με τη Σμύρνη, γιατί η Σμύρνη είναι ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια που συνθέτουν την Ιστορία της Ελλάδας μας. Πιστεύω πως όλοι έχουμε τις δικές μας εικόνες αναφορικά με αυτόν τον τόπο και γι’ αυτό εξάλλου δεν αναφέρομαι στο βιβλίο σε περιγραφές της περιοχής. Είναι αυτό ακριβώς που είπατε. Οι ήρωες συνθέτουν το τοπίο. Τώρα, όσον αφορά στη δική μου επιλογή να αναφερθώ στη Σμύρνη, αυτό προέκυψε από την ίδια την ηρωίδα μου. Η Φανάρα είναι Σμυρνιά. Σε όλα της. Και της ταιριάζει απόλυτα να κουβαλάει στο αίμα της την αύρα αυτού του μαγικού τόπου.

3. Η Φανάρα που είναι το κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου, σε κερδίζει από το πρώτο κεφάλαιο. Αυθεντική, ειλικρινής, μεγάλη καρδιά και πάνω απ΄ όλα Μάνα. Πώς εμπνευστήκατε αυτή την ιστορία;

Χαίρομαι πραγματικά πολύ αν η Φανάρα κερδίζει τον αναγνώστη από την πρώτη στιγμή, γιατί αυτό ακριβώς συνέβη και σε μένα όταν έγραφα το βιβλίο. Η Φανάρα είναι Μάνα ολονών. Αυτή μου ενέπνευσε την ιστορία. Είναι σα να με πήρε από το χέρι και να με οδήγησε στα μονοπάτια που ήθελε να περπατήσω μέσα από τη γραφή μου. Δε μου άφησε περιθώρια να επιλέξω άλλο πρόσωπο για κεντρικό. Ξέρετε, μερικές φορές, οι ήρωες είναι τόσο δυνατοί από μόνοι τους που μας κάνουν αυτοί πιόνια στα χέρια τους κι όχι εμείς που υποτίθεται ότι τους δημιουργούμε.

4. Στο μυθιστόρημά σας παρακολουθούμε τη ζωή του Διαμαντή, του γιου της Φανάρας και τις αντιδράσεις της Φανάρας που τον παρακολουθεί από τον ουρανό. Η ιδέα μιας ζωής, μετά θάνατον, από τον ουρανό πιστεύετε ότι μας γοητεύει;

Η Φανάρα και η Μερόπη πάντως που συνεχίζουν να ζουν και πέρα από την επίγεια ζωή στον ουρανό μάς γοητεύουν στα σίγουρα! Διότι οι δυο φιλενάδες δεν εποπτεύουν απλώς την ζωή μας, αλλά συνεχίζουν να ζουν πάνω από μας. Η Φανάρα ας πούμε βάζει μπουγάδα στον ουρανό και περιμένει τη Μερόπη να ψήσουν καφέ! Κοιτάξτε να δείτε, η ανάγκη του ανθρώπου να πιστεύει σε ζωές πέραν του κόσμου τούτου είναι αναμφισβήτητη. Δε θέλω να περάσω μέσα από το βιβλίο ότι η ζωή αυτή υπάρχει σώνει και καλά στον ουρανό. Ο ουρανός είναι ένα αθώο παιχνίδι μέσα στο βιβλίο, που το σκάρωσε από μόνη της η Φανάρα και το επέβαλλε με το μοναδικό τρόπο που είχε να επιβάλλει ό,τι κι αν ήθελε. Εξάλλου οι άνθρωποι σαν τη Φανάρα δεν πεθαίνουν ποτέ. Ζουν μέσα μας και γιατί όχι και πάνω από μας!

5. Σε όλο το βιβλίο υπάρχει διάχυτη η ιδέα της Ατραπού, του μονοπατιού που γυρεύουμε όλοι στη ζωή μας. Η Φανάρα το βρήκε της ζωής το μονοπάτι, ο Διαμαντής κατάφερε να το διακρίνει τελικά και πόσο εύκολο είναι να το βρει κανείς;

Εύκολο δεν είναι σε καμία περίπτωση. Αν δεχτούμε πως η ατραπός κατά μία έννοια δηλώνει τον τρόπο για να βγει κανείς από μία δύσκολη κατάσταση, το μονοπάτι που θα βαδίσει ο εαυτός του, πραγματικά είναι πολύ σημαντικό αν το βρούμε στη ζωή μας. Δεν το βρίσκουν το μονοπάτι τους όλοι οι άνθρωποι. Κάποιοι είναι τυχεροί, το συναντάνε και περπατάνε μέσα από αυτό, κάποιοι άλλοι το βρίσκουν μπροστά τους και δεν αντιλαμβάνονται την ύπαρξή του και κάποιοι ίσως δεν το βρίσκουν ποτέ. Όσον αφορά στους ήρωές μου θα αφήσω τους αναγνώστες να δουν αν και πώς η Φανάρα βρήκε την ατραπό της ή αν ο Διαμαντής κατάφερε να διακρίνει τελικά το μονοπάτι που θα έπρεπε να βαδίσει στη ζωή του.

6. Τι σας ώθησε στο γράψιμο, στη συγγραφή;

Δεν ξέρω τι ακριβώς να σας απαντήσω. Δεν είναι ένα. Είναι πολλά πράγματα μαζί. Μ’ αρέσει να γράφω. Είναι πολύ δικές μου αυτές οι στιγμές κι αισθάνομαι ότι ίσως και να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος υπηρετώντας τη συγγραφή. Πάντοτε με άγγιζε η τέχνη του λόγου. Ακόμη και το γεγονός ότι επέλεξα να φοιτήσω στη Φιλοσοφική Σχολή έχει να κάνει κατά πολύ με την αγάπη που τρέφω για τη Λογοτεχνία και τους θεράποντές της. Κρύβει ζωές πολλές η συγγραφή και για μένα είναι ειλικρινά ένας μεγάλος δρόμος που πρέπει να δουλέψω πολύ για να τον διασχίσω.

7. Πώς αισθάνεστε που εκδόθηκε το βιβλίο σας; Οι φίλοι σας τι σας λένε; Να συνεχίσετε σ’ αυτό το χώρο;

Είναι το πρώτο μου βιβλίο και τα συναισθήματά μου είναι πρωτόγνωρα. Ακόμη και η χαρά που έχω αισθανθεί είναι εντελώς διαφορετική στο χρώμα της σε σχέση με το πώς είχε εμφανιστεί έως τώρα στο δρόμο μου. Είναι κοντά μου όλοι οι δικοί μου άνθρωποι κι οι φίλοι με στηρίζουν πολύ και με την πίστη τους και με την επιθυμία να πάω παρακάτω. Γιατί αυτός είναι κι ο στόχος μου. Ένα επόμενο βιβλίο.

8. Υπάρχουν αγαπημένοι σας συγγραφείς; Υπάρχουν αγαπημένα βιβλία που σας έχουν επηρεάσει είτε στη συγγραφή είτε στη ζωή σας γενικότερα;

Πολλά. Πολλά βιβλία και πολλοί συγγραφείς που δεν ξέρω ποιον να πρωτοαναφέρω. Τον Καζαντζάκη, το Βιζυινό, τον Παπαδιαμάντη; Αγαπώ πολλούς. Και από τους σύγχρονους. Μ’ αρέσει πολύ και η Σώτη η Τριανταφύλλου και η Λένα η Διβάνη και πολλά άλλα ονόματα που θα μπορούσα να αναφέρω. Πάντοτε είχα ως πρότυπα αυτούς τους ανθρώπους και στάθηκα πολλές φορές με δέος απέναντι στα δημιουργήματά τους.

9. Πιστεύετε στο ελληνικό βιβλίο; Ανταγωνιζόμαστε τους ξένους συγγραφείς;

Αγαπώ πολύ το ελληνικό βιβλίο και μελετώ με σοβαρότητα την ελληνική λογοτεχνία. Δεν νομίζω πως το ζητούμενο είναι να ανταγωνιστούμε τους ξένους συγγραφείς. Η ξένη λογοτεχνία στέκει ούτως ή άλλως πολύ ψηλά, ενέπνευσε και εμπνέει πολλές φορές και τους δικούς μας δημιουργούς. Αυτή εξάλλου είναι και η γοητεία της τέχνης. Να μπορεί να γεννιέται τέχνη μέσα από την τέχνη. Μου αρέσει η ελληνική λογοτεχνία. Αγαπώ το χρώμα της, τους ήρωές της, τη γλώσσα της. Και φυσικά τη θεωρώ αξιόλογη.

Το χωριό μας από το δορυφόρο

Λίμνη Σμοκόβου

Τα τελευταία χρόνια στο φυσικό περιβάλλον της περιοχής προστέθηκε και η τεχνητή λίμνη Σμοκόβου. Η λίμνη βρίσκεται πολύ κοντά στα Δημοτικά Διαμερίσματα Ανάβρας και Κτιμένης στα όρια του νομού Καρδίτσας με το νομό Φθιώτιδας και το δρόμο Κέδρου - Ρεντίνας - Καρπενησίου.
Η παρουσία της αλλάζει ολοκληρωτικά το τοπίο της περιοχής και δημιουργεί νέες προοπτικές αγροτικής και τουριστικής ανάπτυξης. Δημιουργήθηκε με την κάλυψη εκτάσεων του Δημοτικού Διαμερίσματος Κτιμένης του δήμου Ταμασίου και Λουτροπηγής του δήμου Μενελαΐδος. Αποτελεί μέρος του συνόλου των έργων Σμοκόβου στα οποία εκτός από τη δημιουργία της λίμνης περιλαμβάνεται:

Η κατασκευή του φράγματος της λίμνης

Υδροηλεκτρική εκμετάλλευση από την πτώση των υδάτων στην περιοχή του Δ.Δ. Λεονταρίου και

Εγγειοβελτιωτικά έργα σε αγροτική έκταση 252.000 στρεμμάτων.

Το τεχνητό φράγμα είναι λιθόριπτο και έχει μήκος 460 μ. περίπου και ύψος 104 μ. Φράζει την έξοδο των υδάτων προς τον ποταμό "Ονόχωνο" και βρίσκεται σε απόσταση 30 χλμ. ΝΑ της Καρδίτσας.
Η χωρητικότητα της λίμνης ανέρχεται στα 237 εκατ. κ.μ. νερού και η έκταση που καταλαμβάνει σε 9.000 στρέμματα. Υπολογίζεται ότι με τα νερά που θα συγκρατηθούν στον ταμιευτήρα θα αρδευτούν 250.000 στρέμματα γεωργικών εκμεταλλεύσεων.
Η έξοδος της σήραγγας μεταφοράς των υδάτων βρίσκεται σε απόσταση 1,5 χλμ. περίπου από το Λεοντάρι και 1.120 μ. από τη λίμνη.

Οι δύο μονάδες παραγωγής ρεύματος που κατασκευάζονται προβλέπεται ότι θα λειτουργήσουν το 2007. Η κατασκευή των έργων άρχισε τη δεκαετία του '80. η πλήρωση του ταμιευτήρα έγινε το 2003 και τα εγκαίνια της υδροηλεκτρικής μονάδας έγιναν στις 22 Οκτωβρίου του 2005 από τον Υπουργό Ανάπτυξης κ. Δημήτρη Σιούφα.
Νέες σύγχρονες υποδομές εστίασης, φιλοξενίας και υποδοχής επισκεπτών δημιουργούνται με τη χρηματοδότηση επενδυτικών σχεδίων στο πλαίσιο του ΟΠΑΑΧ Σμοκόβου. Σημαντικές είναι και οι παρεμβάσεις φορέων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε έργα υποδομής που υλοποιούνται στην περιοχή στο πλαίσιο του ΟΠΑΑΧ και άλλων προγραμμάτων.
Η ολοκλήρωση του οδικού δικτύου περιμετρικά της λίμνης και η σύνδεσή της με τον άξονα Λουτροπηγή - Ρεντίνα - Καρπενήσι, συμβάλλει στη δημιουργία του σημαντικού, από τουριστικής άποψης, οδικού άξονα Καρπενησίου - Ρεντίνας - Λίμνης Σμοκόβου - Λίμνης Πλαστήρα - Μουζάκι - (Αργιθέα - Άρτα) - Τρίκαλα (Πύλη - Μετέωρα).
Τα ιδιαίτερα φυσικά χαρακτηριστικά της διαδρομής αυτής με τις αμέτρητες εναλλαγές του τοπίου και το φυσικό του κάλλος, αποτελούν πόλο έλξης εκατοντάδων επισκεπτών.
Καθοριστική για την τουριστική ανάπτυξη θα είναι και η εξέλιξη της πορείας του οδικού άξονα Ε65, ο οποίος σύμφωνα με τους μέχρι σήμερα προγραμματισμούς πρόκειται να περάσει πολύ κοντά από την περιοχή της λίμνης.


Πληροφορίες από το www.karditsa-net.gr/2007/tour/tour-lake_smokovou.htm

Οδοιπορικό στο Δήμο Ταμασίου

Νοτιοανατολικά του Κέδρου, 5 χλμ. μετά τη γέφυρα του Ονόχωνου και 28 χλμ. από την Καρδίτσα, βρίσκεται η Ανάβρα (Ταμάσι), Μετονομάστηκε σε Ανάβρα το 1928 από τις πολλές πηγές (ανάβρες) που αναβλύζουν στη γύρω περιοχή.
Είναι ένα σύγχρονος οικισμός με καλή ρυμοτομία και άνετους δρόμους. Οι 1230 κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία (βαμβάκι, καπνός, σιτάρι, τεύτλα, μηδική, βιομηχανική τομάτα) και την κτηνοτροφία.
Πολλοί είναι επίσης οι πρόσφυγες στην καταγωγή με ρίζες στο Καβακλί της Ανατολικής Ρωμυλίας. Οι πρόγονοί τους εγκαταστάθηκαν στο χωριό το 1907.
Στο χωριό λειτουργούν περισσότερες από 30 επιχειρήσεις κάθε είδους: Παντοπωλεία, πρατήρια καυσίμων, φαρμακεία, συνεργεία, καφενεία, ταβέρνες, γυμναστήριο, γήπεδο 5Χ5, πισίνα, φούρνος, λογιστικό γραφείο κ.λπ
Λειτουργεί καλά οργανωμένος Αγροτικός Συνεταιρισμός με γεωπόνο, κάθε είδους αγροτικά εφόδια, φάρμακα, ζωοτροφές, πρατήριο καυσίμων και super market.
Ενδιαφέρον για την ανάπτυξη της βιολογικής καλλιέργειας στην περιοχή παρουσιάζει η δραστηριότητα της κ. Α. Ραχμάνη με την παραγωγή προϊόντων από τομάτα βιολογικής καλλιέργειας.
Ασφαλτόδρομος σύγχρονων προδιαγραφών περνάει στους πρόποδες του Κατάχλωρου και φτάνει στη λίμνη Σμοκόβου που βρίσκεται στην κορυφή του χωριού. Από κει η μία διαδρομή συνεχίζει για λουτρά Καΐτσας και Κτιμένη και η άλλη παραλίμνια διαδρομή μας οδηγεί στην Λουτροπηγή - Ρεντίνα - Καρπενήσι). Ένα τμήμα της διαδρομής παραμένει ακόμα χωματόδρομος καλής όμως βατότητας).

Η πρώτη γραπτή ύπαρξη του οικισμού βρίσκεται στη Συνθήκη του Ταμασίου (1525) με την οποία παραχωρήθηκε αυτονομία στην περιοχή.
Στη θέση Ρέμα Βιολί, στα όρια της Ανάβας με το Σμόκοβο, βρέθηκε αρχαία τειχισμένη πόλη. Τα τείχη του οικισμού είναι ευθύγραμμα, κατασκευασμένα με μικρού μεγέθους λίθους και κατεβαίνουν ακολουθώντας την ομαλή πλαγιά.
Στο ψηλότερο μέρος του λόφου υπήρχε ακρόπολη. Από τα λίγα στοιχεία των ανασκαφών οι αρχαιολόγοι την κατατάσσουν στους κλασικούς (5ος και 4ος αιώνας π.Χ.) και ελληνιστικούς χρόνους.
Ο αρχαίος οικισμός, οι τάφοι και τα νομίσματα που ήλθαν στην επιφάνεια φανερώνουν τη μακρόχρονη ιστορία της περιοχής.
Την περίοδο της τουρκοκρατίας είχε στην Ανάβρα την έδρα του ο δερβέναγας της περιοχής. Έμενε σε πέτρινο κονάκι σε περίοπτη θέση στο χωριό, για να έχει τον απόλυτο έλεγχο.

Λίγο έξω από τον οικισμό, στη θέση "Πλατάνια" στο δρόμο για την Κτιμένη, αναβλύζει η μεγάλη πηγή "Μάνα" και άλλες μικρότερες. Τα νερά τους συμβάλλουν στην ανάπτυξη πλούσιας βλάστησης με πολλά πλατάνια και άλλα φυτά που κάνουν τη διαδρομή προς της Κτιμένη και τα Λουτρά Καΐτσας όμορφη και απολαυστική.
Από την κορυφή του όρους "Κατάχλωρου" (Ταμάσιον Όρος) η θέα στον κάμπο και την οροσειρά τη Πίνδου είναι καταπληκτική. Η Βορειονατολική καλύπτεται από δρυς.
Στην πυκνή βλάστηση που υπάρχει στη θέση "Λυκόρεμα" έβρισκαν παλαιότερα καταφύγιο λύκοι και άλλα είδη πανίδας. Το βουνό κηρύχθηκε από το Υπουργείο Γεωργίας προστατευμένη θέση ειδών άγριας πανίδας. Πρόσφατα η απαγόρευση έπαψε να ισχύει και η περιοχή παραδόθηκε στους κυνηγούς...

Το αποκριάτικο καρναβάλι και η Καθαρά Δευτέρα γιορτάζονται παραδοσιακά με πλούσιες εκδηλώσεις και παραδοσιακά εδέσματα. Κάθε χρόνο του Αγίου Πνεύματος γίνονται στο ξωκλήσι της Αγίας Τριάδος θρησκευτικές και άλλες εκδηλώσεις με τη συμμετοχή του Μορφωτικού - Εκπολιτιστικού Συλλόγου Ανάβρας ο οποίος παρουσιάζει αξιόλογη δραστηριότητα όλο το χρόνο.
Στην Ανάβρα δραστηριοποιείται και η Αγωνιστική Λέσχη Αυτοκινήτου - Μοτοσικλέτας Ανάβρας και Περιχώρων (ΑΛΑΜΑΠ) η οποία διαθέτει πίστα λίγο έξω από το χωριό, στην περιοχή της Αγίας Τριάδας και διοργανώνει αγώνες αυτοκινήτου με πανελλήνιες συμμετοχές.


Πληροφορίες απο το www.karditsa-net.gr/2007/tour/tour-dimos_tamasiou_odiporiko.htm

Χάρτης Λίμνης Σμοκόβου

Εντυπωσιακό ξεκίνημα

Εντυπωσιακό ξεκίνημα με άριστες κριτικές για τον συγγραφέα που κατάγεται από το χωριό μας, για το βιβλίο ''Και πάντα με χείλη κόκκινα...'', Πασχάλη Πράντζιο. Πρώτη έκδοση του βιβλίου έγινε στις 27/06/2006 από τις εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ.



Ο Πασχάλης Πράντζιος γεννήθηκε στην Ανάβρα Καρδίτσας το 1971. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. και εργάζεται στη Μέση Εκπαίδευση.







Κριτικές και σχόλια τύπου
Σταύρος Σταυρόπουλος, εφ. «metro», 18/09/2006
«Η αφηγηματική πρακτική του 35χρονου Πασχάλη Πράντζιου έχει ζωντάνια, μαγκιά, δύναμη. Έχει μια σκληράδα κοφτή, πασπαλισμένη γύρω-γύρω με ανθρώπινα συναισθήματα. Κυρίως όμως έχει χαρακτήρες αμιγείς, συμπαγείς, γνήσιους, μυθιστορηματικούς ήρωες, απ' αυτούς που δεν συναντάς εύκολα στην καθημερινότητά σου, που σε εκπλήσσουν με τη στάση τους, την άποψή τους για τη ζωή. Ένα εντυπωσιακό, δίχως άλλο, ντεμπούτο.»

Ντίνα Πετροπούλου, περ. «DIVA», 1/10/2006
«Ένα μυθιστόρημα καλογραμμένο, που ξεχειλίζει από συναισθήματα και σκέψεις αποτυπωμένα με τρυφερότητα και διαύγεια, μια καλή συντροφιά για το Σεπτέμβρη.»

Ελένη Γκίκα, εφ.«Έθνος», 01/10/06
«ο κόσμος της Φανάρας... Μια τοιχογραφία Ελλάδας που περισσότερο την ακούσαμε παρά τη ζούσαμε. Μιας Ελλάδας πολύπαθης, αλλά αυθεντικής. Η γλώσσα του συγγραφέα, γλώσσα της.»

Εγώ με τη σειρά μου συγχαίρω τον Πασχάλη και του εύχομαι το επόμενο έργο του να έχει μεγαλύτερη επιτυχία.